TEFSİR:
Ağır
bir hastalığa yakalanan Eyyûb (a.s.), uzun bir zaman sabretti; âfiyet ve şifa
için ellerini açıp Rabbine yalvarmaktan bile hayâ etti. Neticede şeytan ona
içten ve dıştan iyice Musallat olup sıkıntı vermeye başladı. Şeytan bir
taraftan kendine, “Sen peygamber olsan böyle bir musibete maruz kalır mıydın?”
diye sıkıştırırken, bir taraftan da hanımına ve etrafındaki insanlara, aynı
minval üzere vesveseler vermekteydi. Neticede Hz. Eyyûb, Rabbinden âfiyet
diledi. Cenâb-ı Hak ona hemen şifa vermedi. Yerden kıpırdayamayacak kadar ağır
hasta idi. Belki ancak ayağını kıpırdatabilecek kadar bir gücü vardı. İşte
Allah Teâlâ, Eyyûb’den şifa bulması istikametinde kul olarak kendine düşen
vazifeyi yerine getirmesini, tüm gücünü kullanarak ayağını yere vurmasını
emretti.
Âyet-i
kerîmede “Ayağını yere vur!” (Sād 38/42) diye emredilerek, mûcizede bile
kulun gayret, emek ve teşebbüsünün bulunmasının taleb edilmesi dikkat
çekicidir. Demek ki kulun, sebeplere sarılmakta kusur etmemesi, oturup Sadece
dua ile yetinmemesi gerekir. Ayrıca duanın îcâb ve şartlarını da yerine
getirmek lâzımdır. Bu emir, Meryem kıssasındaki “Haydi, şu hurma ağacını da
kendine doğru silkele...” (Meryem 19/25) emrine benzer. Ayrıca: “Güzel sözler Allah’a yükselir. Fakat bunları
O’na yükseltecek olan da sâlih amellerdir” (Fâtır 35/10) ilâhî düstûrunu
hatırlatır.
Hz.
Eyyub, ayağını yere vurunca oradan temiz, berrak, soğuk bir su fışkırdı. Eyyub
(a.s.) onunla yıkandı, ondan içti ve böylece şifa buldu. Cenâb-ı Hak ona hem sıhhatini, hem ehlini,
malını ve mülkünü, hem de onların bir o kadarını daha verdi. Bol bol ihsanlarda
bulundu. Âyet-i kerîmede buyrulur:
“Biz
de onun duasını kabul buyurduk; bütün dert ve sıkıntılarını giderdik;
katımızdan bir rahmet ve bize kulluk yapanlara bir ders olmak üzere ona aile
efradını ve bir o kadarını daha bağışladık.” (Enbiyâ 21/84)
Allah
Teâlâ’nın kula lutfettiği sıhhat ve âfiyet nimetinin kıymetini cihân padişahlarından
Kânûnî Sultan Süleyman şöyle dile getirir:
“Halk
içinde mûteber bir nesne yok devlet gibi,
Olmaya
devlet cihânda bir nefes sıhhat gibi.”
Resûlullah
(s.a.s.), ayrıca Hz. Eyyub ile alakalı şu nükteli hâdiseyi de haber
vermektedir:
“Eyyûb,
mûcizeli suda yıkandığı sırada, önüne bir sürü altın çekirge düşmüştü. Eyyûb,
bunları hemen toplayıp elbisesine doldurmaya başladı. Bunun üzerine Allah
Teâlâ:
«–Eyyûb!
Ben seni bu gördüklerine dönüp bakmayacak kadar zengin kılmadım mı?» diye
seslendi. Eyyûb da:
«–Evet
Rabbim! İzzetine yemin ederim ki, beni çok zengin kıldın. Fakat ben, senin
lütfettiğin berekete doyamam» dedi.” (Buhârî, Gusl 20; Nesâî, Gusl 7)
Şimdi
de, Hz. Eyyûb’un, hastalığın verdiği sıkıntının zoruyla yaptığı bir yemine ve
onun kefaretine atıfta bulunuluyor:
Kaynak: Ömer Çelik Tefsiri
